Η εμπειρία μου με το Mounjaro: από τις έντονες παρενέργειες στην προσαρμογή.

Όταν ξεκίνησα το Mounjaro, η πορεία δεν ήταν ίδια σε κάθε δόση. Κάθε μήνα ανέβαινα σταδιακά, από 2,5 mg σε 5 mg, 7,5 mg και 10 mg, έμεινα περίπου δύο μήνες στα 12,5 mg και στη συνέχεια προχώρησα λίγο-λίγο προς τα 15 mg.

Ανέβαινα γρήγορα γιατί δεν ήξερα πόσο θα κρατήσει δωρεάν το πρόγραμμα του κράτους "Προλαμβάνω" για την παχυσαρκία. Αν δεν ήταν δωρεάν δεν θα ξεκινούσα.

Η μεγαλύτερη διαφορά όμως δεν ήταν μόνο η αύξηση της δόσης. Με τον καιρό άλλαξε και ο τρόπος που έτρωγα, το πόσο νερό έπινα, η ποσότητα πρωτεΐνης που έπαιρνα και γενικά ο τρόπος που διαχειριζόμουν την καθημερινότητά μου.

Οι πρώτοι μήνες ήταν οι πιο δύσκολοι.

Στα 2,5 mg, 5 mg και 7,5 mg οι παρενέργειες ήταν πολύ πιο έντονες.

Η πιο συχνή ήταν η ζάλη. Υπήρχαν ημέρες που τη νιώθα σχεδόν όλη την ημέρα.

Παράλληλα υπήρχε αρκετά έντονη δυσκοιλιότητα, σε σημείο να μπορεί να περάσουν ακόμη και πέντε ημέρες χωρίς αφόδευση.

Κάποιες ημέρες υπήρχε επίσης κόπωση.

Στα 7,5 mg υπήρξαν και μερικά πιο περίεργα επεισόδια. Ορισμένες φορές ξαφνικά έβλεπα διπλά. Επίσης, αν βρισκόμουν χαμηλά στο πάτωμα και έπρεπε να σηκωθώ χρησιμοποιώντας τα γόνατα, μπορούσε για λίγα δευτερόλεπτα να «μαυρίσει» τελείως η όρασή μου. Περιστασιακά υπήρχε και λίγη αστάθεια.

Αυτά ήταν τα συμπτώματα που προσωπικά με δυσκόλεψαν περισσότερο στην αρχή.

Στα 10 mg άρχισε να αλλάζει η εικόνα.

Η μετάβαση στα 10 mg ήταν για μένα κάπως παράδοξη.

Παρότι η δόση ήταν μεγαλύτερη, οι παρενέργειες ήταν πλέον πολύ λιγότερες.

Οι ζαλάδες έγιναν πολύ πιο σπάνιες και πιο ήπιες. Η δυσκοιλιότητα παρέμενε, αλλά αντί να φτάνει τις πέντε ημέρες, συνήθως περιοριζόταν περίπου στις τρεις.

Γενικά άρχισα να νιώθω ότι το σώμα μου είχε αρχίσει να προσαρμόζεται.

Στα 12,5 mg σχεδόν εξαφανίστηκαν.

Στα 12,5 mg, όπου παρέμεινα περίπου δύο μήνες, η κατάσταση βελτιώθηκε ακόμη περισσότερο.

Το σώμα μου πλέον φαινόταν να έχει συνηθίσει τη θεραπεία. Οι παρενέργειες έγιναν ελάχιστες και η καθημερινότητά μου άρχισε να μοιάζει πολύ περισσότερο με τη φυσιολογική μου κατάσταση.

Από εκεί και μετά ξεκίνησα σταδιακά τη μετάβαση προς τα 15 mg, χωρίς την απότομη δυσκολία που είχα βιώσει στις χαμηλότερες δόσεις. Η αύξηση ξεκίνησε γιατί άρχισα να μην χάνω τόσο εύκολα βάρος πια.

Δεν ήταν όμως μόνο ότι «το σώμα το συνήθισε».

Στο μεταξύ είχαν αλλάξει σημαντικά και οι συνήθειές μου.

Άρχισα να πίνω πολύ περισσότερο νερό και να προσέχω αρκετά την πρόσληψη πρωτεΐνης.

Ακόμη και όταν δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη, προσπαθούσα να μη μένω πολλές ώρες τελείως νηστικός. Έτρωγα έστω κάτι μικρό ή ένα σνακ σε σχετικά τακτά χρονικά διαστήματα.

Η καθημερινότητά μου συνήθως έγινε περίπου έτσι:

• Πρωινό γύρω στις 09:00
• Αργότερα μία μπάρα πρωτεΐνης
• Μεσημεριανό περίπου μεταξύ 13:00 και 14:30
• Στη συνέχεια μία πουτίγκα πρωτεΐνης
• Βραδινό σχεδόν ποτέ. Ίσως 1-2 φορές τον μήνα, και τότε κάτι πολύ ελαφρύ, όπως ένα γιαούρτι, μέχρι περίπου τις 18:00

Δεν μπορώ να ξέρω πόσο από τη βελτίωση των παρενεργειών οφειλόταν καθαρά στην προσαρμογή του οργανισμού και πόσο στις νέες μου συνήθειες. Πιθανότατα συνέβαλαν και τα δύο.

Άλλαξε ακόμη και η γεύση των τροφών.

Ένα από τα πιο παράξενα πράγματα ήταν η αλλαγή στη σχέση μου με ορισμένες τροφές.

Πράγματα που προηγουμένως μπορούσα να τρώω πολύ συχνά, σταμάτησαν να μου φαίνονται ελκυστικά.

Για παράδειγμα, το κέικ σοκολάτας, που παλαιότερα μπορούσα να τρώω καθημερινά το πρωί, άρχισε να μου φαίνεται σχεδόν σαν να «τρώω πέτρα».

Τα μακαρόνια, επίσης, δεν είχαν πια την ίδια γεύση. Μου έδιναν περισσότερο την αίσθηση ότι τρώω κάτι πολύ απλό, σχεδόν σαν φιδέ.

Τρόφιμα που παλαιότερα μπορούσα να τρώω καθημερινά (σουβλάκια, πεϊνιρλί, πίτζα, κλπ) έγιναν σταδιακά κάτι που μπορεί να φάω μία φορά τον μήνα.

Το αντίθετο συνέβη επίσης. Άρχισα να δοκιμάζω ή να τσιμπάω πράγματα που παλαιότερα σχεδόν δεν άγγιζα.

Δεν άλλαξε επομένως μόνο η ποσότητα του φαγητού. Άλλαξαν και οι ίδιες οι προτιμήσεις μου.

Έξι μήνες μετά.

Κοιτώντας πίσω, η αρχή ήταν σαφώς το πιο δύσκολο κομμάτι.

Οι ζαλάδες, η δυσκοιλιότητα, η κόπωση, τα περιστασιακά προβλήματα με την όραση και η αστάθεια δεν ήταν αμελητέα.

Με τον χρόνο όμως η εικόνα άλλαξε σημαντικά.

Το σώμα μου προσαρμόστηκε καλύτερα, οι περισσότερες παρενέργειες υποχώρησαν και ταυτόχρονα άλλαξε ολόκληρη η καθημερινή μου σχέση με το φαγητό, το νερό και τη διατροφή.

Για μένα, το Mounjaro δεν ήταν απλώς μια ένεση που άλλαζε κάθε μήνα σε μεγαλύτερη δόση. Ήταν μια περίοδος κατά την οποία αναγκάστηκα να παρατηρήσω πολύ περισσότερο το σώμα μου και να αλλάξω αρκετές καθημερινές συνήθειες.

Η εμπειρία μου δείχνει επίσης κάτι σημαντικό: το πώς αντιδρά ένας άνθρωπος σε μία δόση δεν προβλέπει απαραίτητα το πώς θα αντιδράσει στην επόμενη. Στη δική μου περίπτωση, οι χαμηλότερες δόσεις ήταν οι πιο δύσκολες, ενώ αργότερα το σώμα προσαρμόστηκε πολύ καλύτερα.

Αν έπρεπε να ξεκινήσω από το μηδέν παρ' ότι ξέρω τις παρενέργειες και σίγουρα δεν θα ήθελα να τις ξαναπεράσω, πάλι θα το έκανα με κλειστά τα μάτια.

Σημείωση: Το παραπάνω περιγράφει αποκλειστικά τη δική μου προσωπική εμπειρία και δεν αποτελεί ιατρική συμβουλή. Συμπτώματα όπως διπλωπία, μαύρισμα της όρασης, έντονη ζάλη ή αστάθεια αξίζουν ιατρική αξιολόγηση, ακόμη κι αν τελικά υποχωρήσουν.